Nepal

Nepal  

Op 16 maart jl. vertrok ik naar Nepal. Veel eerder dan ik aanvankelijk van plan was geweest, vertrouwend op mijn innerlijke leiding, keerde ik ruim een maand later op 17 april terug naar Nederland . Ik wist dat als ik eenmaal thuis was, het me wel duidelijk zou worden waarom het anders was gelopen dan gepland.

Precies een week na mijn aankomst op Schiphol beefde de aarde in Nepal. Een ontlading van spanning in de aardkorst zette daar het leven op z’n kop. Inmiddels weten we dat er veel mensen zijn omgekomen en velen huis en haard zijn kwijt geraakt. De aardbevingen en –verschuivingen hebben een flinke aanslag gepleegd op het gevoel veilig te zijn.

Door enkele bijzondere  gesprekken en zelfonderzoek d.m.v. een soulretrieval kwam ik erachter dat ik naar de Himalaya terug moest. Er was nog iets niet afgerond wat voor mijn  levensbestemming betekenis had. Ik had er nog iets te leren (of misschien wel af te leren) en er zou een diepere gronding ontstaan waardoor ik steviger in het leven kan staan.

 Himalaya met de Mount Everest op de achtergrond (2de berg van links)

Jaren geleden was ik in Tibet voor een rondreis langs kloosters en een tocht naar de voet van de Mount Everest. Ik voelde me er direct thuis terwijl eveneens iets in mij de bezetting door de Chinezen met ontzetting waarnam.Toen ik weer in Nederland was, duurde het zeker een maand voordat ik het gevoel kreeg weer helemaal hier te zijn. Ik bleef jaren lang een sterk verlangen hebben naar dit land. Ik wist dat ik er ooit in een ver verleden erg gelukkig was.

Ik wilde nu dan terug naar de Himalaya en besloot om praktische redenen naar Nepal te gaan. Via het Nederlands consulaat van Kathmandu kwam ik een Nederlandse vrouw op het spoor die met haar stichting o.a. scholen in verschillende bergdorpen in Solu Khumbu ondersteuning biedt *). Ik had snel goed contact met haar en besloot haar te helpen met het leggen van verbindingen tussen leerlingen, ouders, leerkrachten, schooldirecteur en bestuur. Ook zou ik kleding meenemen voor de kinderen .

Zo vertrok ik naar Nepal, met in mijn rugzak o.a. een steen die ik op het strand in Den Haag had gevonden. In de soulretrieval was naar voren gekomen dat ik een ‘mannelijke’ steen mee moest nemen uit Nederland. Deze zou ik intuïtief vinden en naar Nepal brengen waar ik een ‘vrouwelijke’ steen  zou vinden die ik mee terug moest nemen naar Nederland. Aldus geschiedde.  In de bergen van Solu Khumbu, waar ik  met helder weer uitkeek op de Mount Everest, vond ik als spoedig na aankomst  een vrouwelijke steen op het pad vlakbij mijn verblijfplaats. Ik heb de steen uit Nederland daar begraven. Deze staat voor de mannelijke energie van het westen. De steen uit Nepal die staat voor de vrouwelijke energie van het oosten, nam ik mee terug en ligt nu in de grond tussen de helmplantjes aan het strand van Den Haag (Kijk Duin). De stenen vormen een ‘brug’ tussen beide energieën.

 links de mannelijke steen, rechts de vrouwelijke steen

Kathmandu is een zeer levendige, drukke, kleurrijke en  tevens vervuilde stad . Het verblijf in de boeddhistische wijk Bouddha vond ik een verademing, de directe omgeving van de grote stupa een oase van rust. Het voelde vertrouwd en ik genoot van de mensen die er dagelijks de kora lopen rond de stupa. Na ruim een week reisde ik door naar de bergen en liet ik drukke stad en vervuiling achter me.

  de grote stupa in de boeddhistische wijk Bouddha

De rododendron stond in volle bloei en kleurden de berghellingen wit, roze en diep rood. Ik verbleef in Mude, een klein bergdorp met voornamelijk sherpa’s, en woonde bij een familie met een opa, vader, moeder en twee dochters van 17 en 3 jaar oud. Een zoon is monnik en verblijft momenteel in India, een dochter zit op een kostschool in Salleri, de hoofdstad van Solu Khumbu.

 huis waar ik bij een sherpa familie woonde

Ik ging iedere dag naar de school in Mude, een preschool, primary school en enkele klassen secondary school met 165 kinderen uit verschillende dorpen. Alle kinderen en ook leerkrachten komen iedere dag lopend naar school. Het was examentijd:  groepen leerlingen werden samengevoegd en deden (een landelijk) examen in verschillende vakken: Engels, Nepalees, social study, moral study, aardrijkskunde, science, wiskunde, economie. De klaslokalen waren afgeladen vol , leerlingen stelden vragen en praatten met elkaar. Ik heb het met verbazing gadegeslagen. Ik sprak veel met leerkrachten en het schoolhoofd, een lieve man die weinig leiding gaf aan zijn medewerkers. Hun Engels is pover, het viel niet mee om heldere informatie te verkrijgen over de schoolorganisatie en de onderlinge verhoudingen.

 kinderen op school in Mude

Al spoedig kwam ik erachter dat het een onmogelijke opdracht voor me was om verbindingen te leggen tussen alle partijen. Er ontbrak een goede tolk, de politieke en sociale verhoudingen zijn complex en ingebed in een diep verankerde cultuur die bepaald is door religies en het kastensysteem.

Ik genoot van de vriendelijkheid en zachtheid van de mensen en bezocht iedere dag  een theehuis in Belidada,  een lager gelegen dorp, waar ik gratis van koffie, thee, koekjes en Nepalees brood   werd voorzien. Ik ervoer er veel hartelijkheid. Vaak ook voelde ik een diep verdriet en liet ik mijn tranen de vrije loop. Ik merkte dat ik op een bepaald niveau niet echt contact en geen voet aan de grond kon krijgen. Dat maakte dat ik me soms ook doelloos en heel alleen voelde. De schitterende natuur bood dan altijd weer troost.

 uitzicht op de besneeuwde bergtoppen

Na enkele weken kreeg ik een ingeving om samen met Nederlanders die in de buurt verbleven en de landbouwontwikkeling in Mude en andere dorpen ondersteunden, terug te gaan naar Kathmandu. Iets in mij nam al afscheid van de bergen en ik besloot terug te gaan. Op school werd een afscheid georganiseerd met leerlingen, ouders, leerkrachten en bestuur. De voorzitter van het bestuur nam van de gelegenheid gebruik om nog eens flink zijn ongenoegen over het schoolhoofd te delen met alle aanwezigen die in een kring bijeen waren. Dit gebeurde nadat ik iedereen had toegesproken en had bedankt voor de vriendelijkheid, gastvrijheid en zachtmoedigheid van de mensen. Ik kreeg vele khata’s (sjaals die je als welkom en afscheid omgehangen krijgt ) en bloemenkransen van de leerlingen die me allemaal gedag kwamen zeggen. Dat was heel ontroerend.

 beladen met khata’s en kransen

Na mijn terugkomst in Kathmandu had ik nog zes dagen de tijd om verder afscheid te nemen van Nepal en  bezoeken te brengen aan heilige plaatsen. Mijn lieve man had in Nederland een terugvlucht voor me geregeld. Ik had voor de vertrekdatum de keus tussen 17 april of 5 mei . Ik wist zeker: ik wil 17 april terug naar Nederland. Ik voelde me dankbaar voor alles wat ik had meegemaakt, de kleurrijke en zachtmoedige mensen, de stilte, pracht en kracht van de natuur, het leven van sherpa’s in de bergen.

Op 18 april landde ik op Schiphol, anderhalve maand eerder dan ik had gepland. Ik voelde geen teleurstelling, wel blijdschap en dankbaarheid voor wat ik mocht ervaren. Precies een week later op 25 april hoorde ik over de verwoestende aardbeving. Er ging een schok door me heen,  het bericht raakte me diep van binnen. Ik maakte me direct zorgen om de mensen daar.

De weken erna sliep ik onrustig, droomde ik alleen maar over donkerte en puinhopen, en was ik er veel mee bezig. Inmiddels weet ik dat de aardbeving(en) een grote verandering teweeg brengt in het bewustzijn van de mensen, niet alleen in Nepal. Ook in mij heeft zich een verruiming  en diepere aarding voltrokken.  In een prachtige reading van Manon van der Wolf kwam het volgende naar voren:

Ik voel een nieuw bewustzijn  ontstaan in de natuur en bij de mensen, om meer efficiënt met moeder aarde en de natuur vanuit co creatie en overvloed te scheppen, creëren. Ik zie nu ook een draagkracht van onderaf ontstaan i.p.v. al die manden op nek en schouders dragen. Ik voel nu meer de oerkracht van de natuur geboren worden, meer draagkracht van onderaf, ook in de saamhorigheid met elkaar. Ik zie ook de grenzen van de verschillende mensen  wegvallen, nu dit (Nepal) zo is ingestort, letterlijk. Er lijkt veel minder verschil tussen waarden van mensen, rassen, kasten(systeem). Ik zie een saamhorigheid van de mensen in z’n algemeenheid, een wij-hart, wij-gevoel.

 

  saamhorigheid

Voor de mensen die een groot offer brengen in Nepal kan ik alleen maar diep buigen. Er voltrekt zich iets groots dat zich aan onze directe waarneming onttrekt : de gebeurtenissen in Nepal voelen als een evolutionaire verschuiving en verandering in het bewustzijn en de energie van de mensheid en sterrenstelsel. We worden er allemaal bewust of onbewust door geraakt. De mensen in Nepal zijn gewend zware lasten in manden op hun rug te dragen. De manden hangen aan een band die om het hoofd bevestigd is. Ze dragen de lasten eigenlijk ‘op de nek’ waardoor het hoofd naar beneden is gericht. Het staat symbool voor het gebukt gaan onder het leven. We hoeven niet langer gebukt te gaan onder het leven dat in Nepal sterk  bepaald is door religieuze waarden en gewoonten. Heilige plaatsen waaronder tempels en kloosters zijn ingestort. Het oude geestelijke erfgoed  mag plaats  maken voor het nieuwe, de ongelijkwaardigheid tussen mensen (kastensysteem) mag opgegeven  worden. Ook in mij zijn ‘heilige huisjes’ en ‘muurtjes’ ingestort. Er is veel meer rust, ruimte, zachtheid en een gevoel van veiligheid gekomen, hoe paradoxaal dit ook moge klinken!

 mensen in Nepal gaan nog gebukt onder zware lasten

Karin van der Lee – mei 2015                   

 

*) stichting Namaste Breda van Francien Dictus zamelt nu ook geld in voor de mensen in de bergdorpen die hun huizen zijn kwijtgeraakt  en voor de opbouw van de beschadigde en verwoeste scholen  : www.namastebreda.nl

                              

Comments are closed.