Levensgeluk

afb_+medicijwiel+za

‘Je kan nog meer aarden’, begint Michael. ‘In Tibet’.

Ik ben bij Michael en zijn moeder Joan. We hadden in juli al afgesproken voor een ontmoeting, maar die had ik afgezegd. Het was de tijd nog niet, voelde ik. Nu, 10 september 2014, ben ik in gesprek met Joan, die mij uitlegt hoe zij de communicatie van Michael faciliteert. Michael is een 18 jarige hoogbegaafde Down jongen, klein van stuk, lang sluik haar en een baardje. Hij is tevens autistisch waardoor  je niet rechtstreeks met hem kunt communiceren. Zijn moeder heeft geleerd zijn telepathisch doorgegeven antwoorden op vragen te ontvangen en te verwoorden precies zoals het de bedoeling is.  Hiervoor maakt zij lichamelijk contact met Michael door zijn hand vast te houden en gebruik te maken van een letterbord.

Als ik Michael vertel dat ik van hem kan leren, zegt hij dat hij allang weet waarom ik bij hen langskom. Ik wil namelijk praten over onderwijs. Anderhalf jaar geleden nam ik afscheid van het reguliere onderwijs om me te gaan wijden aan bezield leren. Op het moment dat ik bij Michael ben, heb ik me net voorgenomen om weer terug te gaan naar ‘de gevestigde orde’ van een reguliere vo school . Ik wil graag het verschil maken en hart en ziel weer terugbrengen in de school.

‘Je wens om terug te gaan naar school heeft niet te maken met het lesgeven daar, maar met het vinden van een nieuwe vorm. Daar ligt echter een heel grote uitdaging. Zorg dat je niet alleen staat!’ Zo, denk ik, daar heeft hij de kern te pakken. Ik weet al langer dat het van vitaal belang is medestanders te hebben in de school die bereid zijn zekerheden los te laten en te onderzoeken hoe we in afstemming op onszelf en de leerlingen bezield kunnen leren.

Inmiddels is Michael druk in de weer met pakken luiers die hij tevoorschijn heeft gehaald. Op de vraag van Joan, waarvoor luiers symbool staan voor hem, antwoordt hij: ‘Aarding’. Dan opeens neemt hij twee pakken mee en rent hij de voordeur uit, de straat in. Hij heeft er lol in en zet de pakken voor het tuinhekje van een huis verderop in de straat. ‘Hier wonen Tibetanen’, zegt Joan. Ik begrijp dat Michael mij ook op deze wijze iets wil duidelijk maken. Langzaamaan wordt er iets wakker in mij. Ik vertel Joan dat ik in 2007 in Tibet was. Ik werd er direct ziek en had toen sterk de indruk dat dit zeker niet alleen door de hoogte kwam. Michael bevestigt dit en vertelt dat er herinneringen boven kwamen. Hij vraagt me door de hoofdstraat van Lhasa te gaan, mijn ogen daar dicht te doen en 400 jaar terug te gaan in de tijd. Ik doe wat hij vraagt en zie daar een man achter me staan. Michael vraagt aan me wie dat is. Ik voel veel liefde, het is mijn vader. Dan zegt Michael het volgende tegen me:  ‘Zeg tegen hem dat je in dit leven de belofte gaat inlossen en werkelijk zal zorgen dat jouw liefde voor de kennis van de Tibetaanse monnik niet verloren gaat.’ Ik doe wat hij me vraagt en voel me emotioneel worden. Joan vraagt Michael wat dit te maken heeft met het onderwijs. Hij antwoordt: ‘Alles, want zij hebben de kennis van het levensgeluk’. Op de vraag of het de bedoeling is dat ik deze kennis meeneem naar Nederland , is het antwoord ‘Ja’. Niet voor het oude, maar voor nieuw onderwijs.

Ik laat tranen de vrije loop. Er is veel herkenning en de puzzel van mijn leven komt dichterbij de voltooiing. Na mijn terugkomst uit Tibet in 2007 was mijn ziel nog geruime tijd daar. Ik kon niet thuiskomen hier en voelde een groot verlangen naar dit door mij zo geliefde land en volk. In de loop van de jaren is het verlangen altijd gebleven, weliswaar meer op de achtergrond, maar het sluimerde. Diep in me voelt het stil en is er weten. Weten dat ik er weer terug zal keren. Dat dit de weg van de ziel is. En dat het volgen hiervan me geluk zal brengen. Ik denk aan de woorden van Loes,  een dierbaar mooi onderwijsmens, die geluk uitlegt als ‘gelukt zijn’. Gelukt zijn bereik je door met hart en ziel te doen waarvoor je hier gekomen bent. Door je zielen pad te lopen.

Michael maakt me duidelijk dat het goed is mijn aarding in Tibet of Nepal waar veel Tibetaanse vluchtelingen leven, (weer) te vinden. Ik weet diep van binnen dat dit juist is.  Dat ik langere tijd op een kruispunt van wegen stond en bijna een doodlopende weg was ingeslagen. Ik heb op het juiste moment Michael en Joan ontmoet en herken hierin weer de magie van het leven. Dat is puur geluk.

Ik rijd naar huis, stil in mijzelf. Ik voel dat wat is gebeurd, groter is dan ikzelf. Ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Het is.

 

Website van Joan van Wijnen en Michael Eikelenboom: www.spireality.nl

 

Comments are closed.