Leer me weten wie ik ben

Leer me weten wie ik ben, laat me wie ik ben zodat ik mijzelf kan zijn

Thuis is een warm nest. Vader, moeder, broer, honden, katten en vogels delen samen met Joshua  een huis in het weidse land van Noord Holland. Kippen scharrelen  rond in de grote moestuin. Moeder  wijdt zich met liefde aan de verzorging van de tuin en wordt daarbij geholpen door Joshua die inmiddels al heel wat weet over het groeien en bloeien van diverse groenten.  Met vader gaat hij mee om te leren over  techniek. Onder zijn toeziend oog mag Johua veel zelf doen, want al doende leer je ook.

Zijn grote passie is echter muziek maken. Hij speelt  alt- en tenorsaxofoon  in verschillende orkesten waaronder het Noord Hollands Jeugd Fanfare Orkest. Ook oefent hij op piano en gitaar. Hij kan zich er met hart en ziel op toeleggen. Het is een woordeloze taal die hij graag spreekt  en die ieder verstaat. Ook zijn kleurrijke valk- en grasparkieten en een grote kaketoe worden er vrolijk van. Ze mogen regelmatig uit de kooi en genieten volop  zijn aandacht.

Joshua is 14 jaar. Op de basisschool werd hij vaak gepest. Hij probeerde de pesterijen te negeren en kwam vaak ziek thuis. In het laatste jaar ging het wat beter. De kinderen ontdekten zijn muzikale talent. Daarnaast onderzocht hij  samen met zijn moeder d.m.v. familieopstellingen wie hij eigenlijk is. Want dat wist Joshua niet en dat leerde hij ook niet op school. Vanaf die tijd ging het  beter op school en kon Joshua meer zichzelf zijn.

Inmiddels  gaat Joshua al meer dan een jaar niet meer naar school. Hij zat in de tweede klas  van een reguliere  middelbare school  niet ver van zijn huis. Hij haalde het einde van de lesdag vaak niet en kwam  iedere dag met flinke hoofdpijn en doodmoe thuis. De vele digiborden en computers in school, de spanning van de beoordeling (druk van toetsen) en de drukte in de klas leken oorzaak te zijn van de fysieke en ook geestelijke malaise van Joshua. Hij zag het langzamerhand niet meer zitten.

Zijn ouders grepen in en besloten hem thuis te houden.

Hij blijkt hoog sensitief te zijn.  Hij neemt spanning van anderen over en is gevoelig voor elektromagnetische straling. Voor hem is het heel belangrijk  gezond te eten en suiker, waaronder ook chemische suikervervangers,  te vermijden. Op school had Joshua een tachyon bij zich. Deze versterkt het zelf genezend vermogen van het lichaam en heeft een positief effect op energetische velden. Thuis zorgen tachyonen, kristallen en een broncorrector voor een fijne atmosfeer.

Joshua had  verwachtingen van de school die niet waargemaakt werden. Hij hoopte op een aantal uren muziek in de week. Al in het tweede leerjaar vernam hij dat het vak in het derde jaar van zijn lesrooster zou verdwijnen. Soms kreeg hij drie toetsen op een dag. Dat was veel te veel voor wat hij aankon. Door de drukte in de klas kwamen zijn leraren onvoldoende toe aan het uitleggen van de lesstof. Zo raakte hij ook door het missen van lessen steeds verder achterop. Hij kwam er al snel achter dat leren niet leuk kan zijn en vooral bedoeld is om een diploma te halen. Hij kon het nut van veel  dingen die hij moest leren, niet inzien. Ook de wijze waarop hij moest leren, sprak hem vaak niet aan. Dat maakt het leren alleen maar nog moeilijker.

De ouders van Joshua gingen op zoek naar een school die voor Joshua beter geschikt is. Dat is een school die rekening houdt met zijn gevoeligheid, zijn behoeften en zijn manier van leren. Zo’ n school was uiteindelijk wel te vinden, alleen niet in de buurt  waar Joshua woont. Bovendien betreft het een school die niet door de overheid wordt bekostigd, waardoor minder draagkrachtige ouders de kosten niet kunnen opbrengen. De school is te ver weg en (nog) te duur omdat we nog niet zover zijn in Nederland dat er een kind gebonden onderwijsbudget is waarover ouders en kind kunnen beschikken. Nu worden alleen scholen door de overheid bekostigd die voldoen aan de kwaliteitseisen van de overheid. Alleen wanneer een kind op een door de overheid goedgekeurde school staat ingeschreven, krijgt de school de beschikking over een budget voor het kind.

Het jaar dat Joshua thuis was, zat hij niet stil. Hij leerde al doende op een meer natuurlijk wijze en liep ‘stage’ bij verschillende bedrijfjes. Het ‘thuisonderwijs’ werd de ouders echter niet in dank afgenomen door de leerplicht ambtenaar en andere instanties waaronder de raad van de kinderbescherming. Ouders moesten voor de rechtbank verschijnen, dreigden de ouderlijke macht over Joshua te verliezen, politie kwam aan de deur en er vonden gesprekken plaats met de jeugdreclassering.

Inmiddels heeft Joshua een school gevonden waar hij vertrouwen in heeft. Het is een kleine school met veel aandacht voor het praktische handwerk. Hij hoopt taal en rekenen op een meer natuurlijke wijze te leren als hij het tegelijk praktisch kan toepassen. Zoals hij zelf zegt: je ziet hoe het moet, je ervaart het nut, je bereikt er iets mee en het resultaat geeft voldoening.

Zijn moeder spant zich in om in Noord Holland kleine scholen op democratische (of sociocratische) grondslag van de grond te krijgen. Dit zijn scholen die rekening houden met de behoeften en interesses van de kinderen en jongeren en hun inspraak waarderen. Scholen waar  met bezieling geleerd wordt en de essentie van een ieder (h)erkend  wordt onder Joshua’s motto: leer me weten wie ik ben, laat me wie ik ben zodat ik mijzelf kan zijn!

 

 

Comments are closed.